Digimon Story Time Stranger to cyfrowa ewolucja serii, która nie tylko jest ogromnym skokiem w jakości względem poprzedniczki. Czy szykuje się najlepsza odsłona z serii?
Miałem okazję wziąć w przedpremierowym pokazie najnowszej produkcji Media Vision – dane mi było ograć łącznie cztery godziny różnych fragmentów gry i choć to dosłownie ułamek tego, co przyszykowali twórcy, tak jestem już pewny – w tym roku stawiam właśnie na Digimony. W podobnym czasie wychodzi wszakże największy konkurent serii i gigant, z którym niestety, pewnie nie ma szans – mowa oczywiście o Pokemonach. Jestem jednak zmęczony lenistwem Game Freak, a tu czuję, że będę bawił się rewelacyjnie.
Digimon Story Time Stranger – cyfrowy powrót w wielkim stylu
Po tych kliku godzinach z Digimon Story Time Stranger mam wrażenie, że szykuje się najbardziej kompletny, przemyślany i „dorosły” Digimon Story od lat. To nadal monster-JRPG oparty na więzi człowieka z Digimonem, ale ramy są szersze: świat jest żywszy, tempo zrywniejsze, a systemy – gęstsze. Do tego klimat łączący wielkomiejski techno-sznyt z nostalgiczną pikselową nutą. Ten miks ma „to coś”, co każe myśleć o Time Stranger nie jako o kolejnym rozdziale, a raczej o nowym otwarciu.
Dwie udostępnione sekwencje zarysowują konstrukcję gry: fragment początku fabuły oraz kawałek „dungeonu” prowadzącego do walki z bossem. Rozgrywka od razu pokazuje, że priorytetem był komfort gracza. Nie ma losowych starć – przeciwników widać na mapie, a inicjowanie walki można kontrolować. To drobiazgi, ale właśnie one budują wrażenie pełnoprawnej, wiarygodnej krainy.
Klasyka z turbo-dopaloną ergonomią
Podstawą Digimon Story Time Stringer jest turowy system z naciskiem na typy i żywioły. Trójkąt Data–Vaccine–Virus nakłada się na żywioły (ogień, woda, prąd itd.), a trafienie w słabość przeciwnika potrafi zwielokrotnić obrażenia. Brzmi znajomo? Owszem, ale tu wszystko działa w trybie quality-of-life: gra klarownie komunikuje efektywność, a gdy już poznasz podatności danego gatunku, nie musisz ich zapamiętywać z encyklopedyczną precyzją – system wspiera Cię podpowiedziami.
Świetnie, że tempo walki jest w pełni pod Twoją kontrolą. Możesz przyspieszyć animacje (nawet bardzo odczuwalnie), dzięki czemu grind nie zamienia się w maraton przerywników. Jest też automatyzacja starć dla tych, którym zależy na szybszym wbijaniu poziomów. Do tego proste, ale eleganckie „mikro-usprawnienia”: korzystanie z przedmiotów nie zawsze zjada turę, a podmiana Digimonów z rezerwy odbywa się bez ceregieli, co zachęca do taktycznego żonglowania składem.
Wisienką są drobne mechaniki nadające pojedynkom w Digimon Story Time Stringer charakteru. Trafiają się skille z krótkim QTE, które przy dobrym timingu dorzucają ekstra obrażenia (używane oszczędnie – to akcent, nie filar systemu). Walki z bossami miewają zmieniające się warunki: inne żywioły, zagrożenia środowiskowe, fazy wymuszające rotację składu i mądre użycie buffów. Raczej trudno tu mówić ot „auto-pilocie” – mamy tu starcia, w których opłaca się myśleć i reagować.
Rozwój Digimonów to osobny, przyjemnie rozbudowany moduł. Wraca skanowanie i z każdą potyczką rośnie procent „poznania” danego gatunku, a po przekroczeniu progu możesz dołączyć go do drużyny (czekanie na wyższy próg daje lepsze startowe staty). Ewolucje rozgałęziają się w kilka kierunków, a możliwość de-ewolucji zachęca do eksperymentów i „szlifowania” ulubieńców. Są sloty na wyposażenie, są „nakładane” umiejętności, które przypisujesz jak moduły. Co ważne, nawet nieaktywni podopieczni zbierają doświadczenie – nie musisz odstawiać ich do lamusa tylko dlatego, że akurat pracujesz innym składem.
Eksploracja, czyli więcej zabawy między walkami
Digimon Story Time Stranger stawia na aktywną eksplorację. Mapa jest gęsta od interaktywnych obiektów, sekretnych przejść i skrótów. Do dyspozycji masz skaner, który podświetla elementy warte uwagi, oraz blaster – mały „cyfrowy pistolet” służący do niszczenia przeszkód albo… rozpoczynania potyczek z przewagą. Jeśli przewyższasz przeciwników poziomem, pojedynczy strzał potrafi „skasować” potyczkę i od razu przyznać nagrody. W praktyce oznacza to koniec bezcelowych walk z mobkami, które i tak padałyby od kichnięcia.
Eksploracyjne flow urozmaicają mounty. Siodło na Garurumonie to nie tylko fan-service, a realny boost do mobilności. Każdy „wierzchowiec” zachowuje się inaczej: raz mkniesz na grzbiecie wilka, kiedy indziej siedzisz na ramieniu pluszowego kolosa. Ten element robi z map czymś więcej niż korytarze między walkami; miejscówki aż proszą, żeby „pojeździć” i poszukać sekretów.
Świat i klimat – techno-nostalgia bez infantylizacji
Styl artystyczny Digimon Story Time Stranger to mariaż cyber-metropolii z barwną fauną Digimonów. Projekt postaci ludzkich jest wyrazisty i współczesny, a modele 3D Digimonów – bardziej szczegółowe i dynamiczne niż dotąd. Uroczy detal: w menu drużyny znajdziesz pikselowe awatary Digimonów nawiązujące do digivice’ów. Mała rzecz, a niesie nostalgiczny ładunek, który świetnie kontruje nowoczesny, metaliczny połysk świata.
Muzycznie dostajemy miks elektroniki i gitarowych akcentów w bitwach. Całość nie męczy, trzyma klimat. Efekty dźwiękowe ataków mają „mięcho”, okrzyki specjalnych technik cieszą ucho, a voice-acting (w zależności od wybranej ścieżki) naturalnie osadza scenki przerywnikowe. Najważniejsze jednak, że całość brzmi spójnie – nie mamy kakofonii motywów, tylko świadomą reżyserię audio.
Między shonenem a sci-fi
Zarys historii Digimon Story Time Stranger łączy współczesne realia z cyfrowym światem i zabawą perspektywą czasu. To ciekawy grunt pod motywy przyczynowo-skutkowe: co, jeśli decyzje w jednym wymiarze odbiją się echem w drugim? Gra nie ucieka od stawki; jest lekko, ale nie infantylnie. Dialogi operują humorem i naturalnym przekomarzaniem, a jednocześnie potrafią przejść do poważniejszych nut bez fałszu.
Najbardziej obiecująco wypada relacja człowiek–Digimon. To partnerstwo, które niesie konsekwencje i za którym stoją wybory mechaniczne (skład, ewolucje, wyposażenie) oraz fabularne (postawy, reakcje, kontekst). Przenika to również projekt świata – Digimony mają swoje role społeczne, konflikty i mikrohistorie, dzięki czemu cyfrowa kraina nie jest tylko planszą do walk, a żyjącym uniwersum.
Dla kogo jest Time Stranger i czy warto czekać?
Jeśli wychowaliście się na Digimonach, to Time Stranger najpewniej trafi w sedno nostalgii, ale nie będzie zwykłą pocztówką z dzieciństwa. To pełnoprawny jRPG z ambicją, żeby konkurować z najlepszymi – nie poprzez kopiowanie, tylko przez własny, rozpoznawalny idiom. Brak losowych walk, mounty, blaster, dynamiczna rotacja składu i sensownie „dozowane” QTE tworzą mix, który stawia na płynność i sprawczość. A jeśli nigdy wcześniej nie graliście w Digimon Story – to jest ten moment, w którym wejście w serię nie wymaga wiedzy encyklopedycznej. Samodzielna opowieść, czytelne mechaniki, szybkie tempo.
Dla fanów „monster RPG” Digimon Story Time Stranger to pozycja skrojona „pomiędzy”: więcej strategii i ciężaru niż w najlżejszych kolekcjonerskich tytułach, ale bez poziomu hermetyczności najbardziej surowych dungeon-crawlerów. Przy tym wszystkim gra szanuje czas gracza – przyspieszenie animacji, eliminowanie słabeuszy jednym „pingiem”, doświadczenie dla rezerwy – to rozwiązania, które po kilku godzinach stają się czymś, bez czego trudno wracać do innych tytułów.
Sygnał do cyfrowej ewolucji
Po 4 godzinach z Digimon Story Time Stranger mam poczucie, że to najbardziej świadome projektowo Digimony w historii. Twórcy ustawili lupę na te elementy, które w serii zawsze były siłą (relacje, rozwój potworów, turowa strategia), a następnie „odetkali” ergonomię i dodali od siebie nowoczesną eksplorację. Efekt? JRPG, który rośnie z graczem: potrafi być nostalgiczną przygodą i jednocześnie angażującą taktycznie układanką. Jeśli pełna wersja dowiezie tempo opowieści i zróżnicowanie lokacji, to szykuje się gra, która może wynieść markę na nowy poziom. Na razie to tylko przedsmak, ale bardzo treściwy. I co najważniejsze – taki, po którym chce się jeszcze.
Za zaproszenie na pokaz dziękujemy firmie CENEGA
