Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection zapowiada się na najbardziej ambitną odsłonę serii. Nowa, dojrzalsza historia, piękna oprawa i rozbudowane mechaniki sprawiają, że już pierwsze godziny z grą wciągają bez reszty. Sprawdziłem, co oferuje najnowsza produkcja Capcomu i jakie wrażenia zostawia po sobie na starcie przygody.
Nowe Monster Hunter Stories to gra, na którą czekałem z ogromnymi nadziejami i już od pierwszych chwil czuję, że były one w pełni uzasadnione. Seria Stories zawsze oferowała unikatowe podejście do świata Monster Hunter, stawiając na więź z potworami i turowy system walki zamiast typowego polowania. Teraz, w trzeciej odsłonie, twórcy podkręcili niemal każdy aspekt rozgrywki, serwując nam największą i najbardziej ambitną część serii do tej pory. Od razu uderzył mnie dojrzały klimat opowieści i przepiękna oprawa – to wciąż ten kolorowy świat potworów, ale przedstawiony z rozmachem i powagą, która nadaje całości nowy wymiar. Poniżej znajdziesz moje wrażenia z wersji preview.
Monster HUnter Stories 3: Twisted Reflection – klimat i fabuła na poważnie
Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection zaskakuje już od początku znacznie poważniejszym tonem fabuły niż poprzednie części. Historia koncentruje się na konflikcie dwóch królestw – Azurii i Vermeil – stojących na krawędzi zagłady w obliczu katastrofy ekologicznej zwanej “krystaliczną zarazą” rozprzestrzeniającą się po świecie. Wcielamy się w następcę tronu Azurii, który jest jedynym Jeźdźcem Rathalosa i liderem Strażników (Ranger Corps) dbających o równowagę w przyrodzie. Gdy pewnego dnia wśród chaosu odnalezione zostaje tajemnicze jajo Rathalosa, tchnie to nadzieję w serca ludzi – niestety na krótko. Z jaja wykluwają się bliźnięta Rathalos, naznaczone pradawnym znamieniem Skyscale powiązanym z przepowiednią destrukcji sprzed 200 lat. Wkrótce wybuchają na nowo płomienie wojny między królestwami, a nasz bohater, wstrząśnięty rodzinną tragedią, wyrusza w podróż w poszukiwaniu prawdy i ratunku dla swojego świata. Towarzyszy mu księżniczka Eleanor z Vermeil – początkowo rywalka, a teraz sojuszniczka kierowana troską o los siostry, królowej Vermeil, której intencje wydają się podejrzane.
Sprawdź też: Premiery gier. W co warto zagrać w tym roku?
Taki punkt wyjścia sprawia, że klimat gry jest znacznie dojrzalszy i bardziej złożony niż w poprzednich odsłonach. Polityczne intrygi, napięcia między narodami oraz walka o przetrwanie nadają historii ciężar i moralnie szare odcienie, co zapowiadali zresztą sami twórcy. Mimo to duch przygody wciąż jest obecny – podczas rozgrywki odczuwałem zarówno epicką skalę konfliktu, jak i typowe dla serii ciepło płynące z relacji z towarzyszami i “Potworkami”” (potworami, z którymi się zaprzyjaźniamy)”. Fabuła angażuje od razu: świat na skraju zagłady, pradawna przepowiednia i nieoczywiści bohaterowie zmuszeni do współpracy – brzmi to jak przepis na historię, która potrafi wciągnąć bez reszty.
Oprawa audiowizualna – piękno nowej generacji
Już po kilku minutach gry miałem szeroki uśmiech podziwu na twarzy, patrząc na oprawę graficzną. Capcom przeniósł serię na nowy silnik (RE Engine) i osiągnął zachwycający efekt kreskówkowej stylistyki w połączeniu z nowoczesną technologią. Grafika jest stylizowana na anime (cel-shading), ale jednocześnie bogata w szczegóły i płynne efekty – to pierwszy duży tytuł Capcomu na tym silniku utrzymany całkowicie w kreskówkowej estetyce i od razu widać, ile serca włożono w dopracowanie każdego detalu. Modele postaci i potworów są pełne życia: animacje Potworków podczas walki czy eksploracji prezentują się płynnie i efektownie, a design nowych stworzeń przykuwa uwagę unikalnymi detalami.
Krajobrazy świata Stories 3 potrafią zapierać dech – od bujnych lasów po skute kryształem pustkowia, każda lokacja emanuje atmosferą tajemnicy i przygody. Silnik nowej generacji oraz platformy takie jak Switch 2 czy PS5 pozwoliły twórcom na pokazanie rozległych widoków z dalekim horyzontem, dynamiczne oświetlenie (np. promienie słońca przeciskające się przez korony drzew) i bogatsze efekty cząsteczkowe przy atakach specjalnych.
Na uznanie zasługuje też oprawa dźwiękowa. Seria Monster Hunter od zawsze miała świetne soundtracki i tutaj nie jest inaczej – muzyka dynamicznie dopasowuje się do wydarzeń na ekranie, podkreślając zarówno dramatyczne momenty fabularne, jak i ekscytujące starcia z bossami. Symfoniczne motywy wzbogacone etnicznymi akcentami (charakterystycznymi dla kultur przedstawionych królestw) budują nastrój epickiej przygody. Odgłosy potworów – ryk Rathalosa, pomruki Anjanatha czy złowieszczy syk Malzeno – brzmią donośnie i realistycznie, co dodatkowo potęguje immersję. Grając na słuchawkach, kilka razy złapałem się na tym, że ciarki przeszły mi po plecach, gdy w ciemnym lesie usłyszałem warczenie drapieżnika gdzieś za plecami bohatera. Monster Hunter Stories 3 dostarcza więc nie tylko ucztę dla oczu, ale i uszu – wciąga nas w swój świat całkowicie.
Nowe mechaniki i ewolucja rozgrywki
Twórcy wyraźnie wsłuchali się w opinie fanów i rozwinęli mechaniki rozgrywki na wiele sposobów, dzięki czemu Monster Hunter Stories 3 daje poczucie świeżości, pozostając zarazem wierne swoim korzeniom. Jedną z największych nowości, która mnie osobiście zachwyciła, jest system Odbudowy Środowiska, ściśle powiązany z fabularnym motywem ratowania ekosystemu. Jako lider Strażników, nasz bohater podejmuje się misji ratowania zagrożonych gatunków potworów. Rozgrywa się to następująco: w świecie gry napotykamy gniazda “inwazyjnych” potworów, które zaburzają równowagę w przyrodzie. Musimy pokonać (ale nie zabić!) takiego intruza i wyprzeć go do legowiska, a następnie zakraść się do jego gniazda, by ocalić jajko zagrożonego gatunku.
Gdy bezpiecznie dostarczymy jajko, zamiast po prostu wykluć z niego Potworka dla siebie, pomagamy odrodzić populację – młode potworki wracają na wolność, odbudowując swoją kolonię w danej okolicy. Nasza nagroda przychodzi z czasem: kolejne pokolenia tych uratowanych stworzeń mogą stać się naszymi Potworkami, często o wyjątkowych cechach. Im więcej wysiłku włożymy w odnowę danego środowiska (gra mierzy to poprzez Rank ekosystemu regionu), tym większa szansa, że otrzymamy jaja rzadkich odmian czy nawet Potworki o dwóch żywiołach jednocześnie, posiadające unikalne zdolności. Ten system niesamowicie mnie wciągnął, bo nie tylko poszerza gameplay o aspekt ekologiczny i strategiczne zarządzanie habitatem, ale też sprawia, że zbieranie nowych towarzyszy staje się bardziej satysfakcjonujące – czujemy realny wpływ na świat gry, a nasze Potworki to dosłownie owoce naszych starań o równowagę natury.
To nie koniec innowacji. Capcom usprawnił również wiele istniejących mechanik, przez co rozgrywka jest płynniejsza i przyjemniejsza niż kiedykolwiek. Dla przykładu, dawniej eksplorację ograniczały czasem niewidzialne ściany czy sztuczne bariery, a poszukiwanie jaj bywało żmudne – teraz mapy stały się znacznie bardziej otwarte i dostępne, możemy swobodnie zeskakiwać z klifów czy wspinać się, nie uderzając co krok w niewidzialne blokady terenu. W dodatku polowanie na jaja zostało usprawnione – wchodząc do legowiska, od razu znajdujemy miejsce z jajem, zamiast błądzić po labiryncie jaskiń. Dzięki temu tempo gry jest lepsze, a element kolekcjonerski mniej frustrujący.
Usprawniony system ekwipunku, crafting czy personalizacja postaci!
Personalizacja postaci również doczekała się zmian na lepsze. Kreator bohatera od początku oferuje mnóstwo opcji – możemy dostosować wygląd ciała, twarzy, włosów, a nawet głos naszej postaci. Co więcej, już w wersji demonstracyjnej zauważyłem, że gra pozwala edytować nasz wygląd także w trakcie przygody (w bazie Strażników) bez potrzeby rozpoczynania nowej gry. To świetna wiadomość dla graczy, którzy lubią zmieniać styl swojej postaci – w poprzedniej części taka zmiana wymagała specjalnych kuponów, tutaj zaś wygląda na to, że twórcy podeszli do tematu bardziej liberalnie (ku uciesze fanów, którym brakowało tej swobody).
Na pochwałę zasługują również usprawnienia w systemie ekwipunku i crafting. Walka z potworami ponownie dostarcza materiałów, z których tworzymy nowe uzbrojenie i pancerze dla naszego bohatera. Tym razem jednak każde wytworzone uzbrojenie od razu trafia także do naszej szafy jako strój warstwowy, co oznacza, że możemy nosić najlepszy pod względem statystyk sprzęt, jednocześnie zachowując wygląd tego, który nam się najbardziej podoba. Dla mnie – gracza lubiącego zarówno optymalizację, jak i estetykę postaci – to strzał w dziesiątkę. W poprzedniej części brak takiej funkcji trochę doskwierał (trzeba było płacić za voucher zmiany wyglądu), tutaj zaś mogę eksperymentować z wyglądem bohatera do woli bez utraty efektownych statystyk.
Wszystkie te zmiany pokazują, że Monster Hunter Stories 3 rozwija skrzydła i uczy się na błędach poprzedników. Gra pozostaje wierna swojej unikalnej tożsamości, ale jednocześnie usuwa zbędne bariery, dodaje głębi i dba o wygodę gracza. Jako weteran serii czuję, że każdy z tych elementów został przemyślany, by uczynić moją przygodę płynniejszą i bardziej wciągającą – i faktycznie, bawię się doskonale.
Barwny świat i imponujące bestiarium
Sercem serii Stories zawsze był świat pełen potworów, które mogliśmy oswajać – i w trzeciej części ten świat jest większy, piękniejszy i bardziej różnorodny niż kiedykolwiek. Projekt świata zrobił na mnie olbrzymie wrażenie. Twórcy przygotowali rozległe tereny podzielone na biomy odpowiadające dwóm głównym krainom i obszarom „zakazanym” za ich granicami. Eksploracja odbywa się w stylu pół-otwartego świata – mamy ogromne mapy z przeróżnymi strefami (lasy, góry, pustynie, bagna, ruiny z kryształami), po których poruszamy się bez uciążliwych ekranów ładowania podczas korzystania ze zdolności jazdy na potworach.
Pamiętam, jak w poprzednich odsłonach latanie czy wspinaczka na Potworkach powodowały doczytywanie lokacji – tutaj takich przerw nie ma, świat jest płynnie połączony i naprawdę czujemy wolność podróżowania. Co więcej, w dowolnym momencie mogłem przełączać się między różnymi Potworkami w drużynie, by użyć ich unikalnych zdolności – jednym szybować z górskiego urwiska, drugim wspiąć się po pionowej ścianie, trzecim przekopać się do jaskini. Ten system szybkiej zmiany wierzchowca czyni eksplorację dużo sprawniejszą i zachęca do posiadania zróżnicowanej drużyny potworów. Sama mapa usiana jest sekretami: znajdziemy ukryte gniazda, starożytne obeliski z lore, czy legowiska potężnych potworów czekających na śmiałków.
Każdy zakątek świata zdaje się żyć – na sawannie pasą się stada rogatych aptonothów, w lesie przemykają małe velociprey’e, a nad bagnami krążą ogromne smoki szukające zdobyczy. Ten ekosystem reaguje też na fabułę – kryształowa zaraza sprawia, że niektóre rejony ulegają degradacji: fauna staje się agresywniejsza, roślinność zamiera i pokrywa się połyskującymi kryształami. To robi niesamowite wrażenie wizualne, a jednocześnie podkreśla stawkę naszych działań w wątku głównym.
Potworki robią wrażenie!
Oczywiście prawdziwą gwiazdą gry są potwory, a konkretnie ogromne bestiarium pełne zarówno znanych ikon serii, jak i zupełnie nowych stworzeń. Już w demie zebrałem kilka jaj i uśmiech sam pojawiał mi się na twarzy, gdy wykluwały się znajome gatunki w nowej odsłonie graficznej. W grze znajdziemy klasyczne monstra z uniwersum Monster Hunter, takie jak Rathalos (tu w wyjątkowej odmianie Skyscale), Legiana, Anjanath czy Glavenus – wszyscy wiernie odwzorowani, a zarazem przepięknie animowani.
Gra czerpie garściami z całej serii MH. Pojawiają się choćby Arkveld – flagowy potwór najnowszej odsłony Monster Hunter Wilds– co jest ukłonem w stronę fanów śledzących główną serię. Do tego dochodzą zupełnie nowe gatunki, zaprojektowane specjalnie dla tego świata. Przykładem jest tajemniczy Chatacabra czy majestatyczny Rey Dau – nazwy wcześniej nieobecne w Monster Hunter, a tutaj przedstawiane jako ikoniczne potwory regionu. Ich wygląd i moce poznajemy stopniowo; np. Rey Dau okazał się złotym, rogatym smokiem pustynnym rażącym piorunami ze swoich rogów – walka z nim to czysta adrenalina. Na liście nowych unikatów jest także Magnamalo (w serii głównej debiutował w MH Rise, ale w Stories pojawia się po raz pierwszy) oraz parę innych niespodzianek dla odkrywców.
Muszę przyznać, że projekt bestii robi ogromne wrażenie pod kątem artystycznym. Każdy potwór – czy to stary znajomy, czy nowy – pasuje do stylistyki gry, a jednocześnie zachowuje swój charakter znany z głównej serii. Animacje ataków, unikalne zachowania i zdolności specjalne (np. plucie ogniem przez Rathalosa, rycie tuneli przez Chatacabrę) są odwzorowane z dbałością o szczegóły. Co ważne, każdego z tych potworów możemy potencjalnie dodać do naszej drużyny jako Potworka, jeśli zdobędziemy jego jajo – perspektywa trenowania własnego Malzeno czy Magnamalo w dalszej części gry sprawia, że już teraz planuję, jak ułożyć swój zespół marzeń. Zróżnicowanie bestiariusza gwarantuje, że gra nie pozwoli nam się nudzić, bo co chwilę napotykamy coś nowego, co chcemy schwytać, wykluć albo pokonać. Świat Twisted Reflection tętni życiem potworów, a ja czuję się w nim jak dziecko w sklepie z cukierkami – wszędzie czekają ekscytujące znaleziska.
System walki i elementy RPG
Sercem rozgrywki Monster Hunter Stories 3 pozostaje turowy system walki oparty na mechanice “kamień-papier-nożyce” – i całe szczęście, bo to właśnie ten system wyróżnia serię i daje masę satysfakcji. Starcia nadal polegają na wybieraniu ataków Siły (Power), Szybkości (Speed) lub Technicznych (Technical), które działają według zasady przewag (Siła pokonuje Techniczny, Techniczny pokonuje Szybkość, a Szybkość pokonuje Siłę). Dzięki temu każda walka przypomina pojedynek umysłów z przeciwnikiem – czytamy jego zachowanie, staramy się przewidzieć kolejny ruch i dobrać właściwą kontrę.
Ta podstawowa pętla rozgrywki nadal bawi i potrafi trzymać w napięciu, zwłaszcza podczas walk z dużymi potworami, gdzie zły wybór może drogo kosztować. Jednak twórcy nie poprzestali na odtworzeniu starego systemu – zadbali o jego znaczące rozszerzenie i urozmaicenie. Już w pierwszych starciach zauważyłem, że pojawiły się nowe opcje taktyczne, które dodają głębi walkom. Przykładowo, poza standardowymi atakami bliskiego zasięgu teraz możemy wykonywać akcje na polu bitwy jeszcze przed rozpoczęciem tury – nasza postać może np. wystrzelić z łuku lub rzucić bombą w potwora w świecie gry, by rozpocząć walkę z jego osłabieniem. To wprowadza element zaskoczenia i nagradza przygotowanie do starcia.
W samej walce doszła nowa mechanika, która absolutnie skradła moje serce: atak Synchro Rush, czyli potężne kombo całej drużyny. Podczas boju ładujemy specjalny wskaźnik (podobnie jak dawniej Kinship Gauge), a gdy zapełnimy go do maksimum, możemy odpalić Synchro Rush – wtedy wszystkie nasze Potworki oraz towarzyszący nam bohaterowie łączą siły we wspólnym ataku, zadając miażdżące obrażenia.
Co ważne, Synchro Rush nie jest tylko pokazówką, ale realnie wpływa na taktykę: można go zachować na krytyczny moment walki z bossem, aby przerwać jego super atak lub zadać ostatni cios. Dodanie takiej opcji sprawia, że walki stały się jeszcze bardziej emocjonujące i różnorodne.
Nowe mechaniki!
Oczywiście podstawowe elementy RPG nadal odgrywają istotną rolę. Rozwój postaci odbywa się zarówno poprzez zdobywanie poziomów doświadczenia, jak i ulepszanie ekwipunku ze zdobytych materiałów potworów (o czym wspomniałem wcześniej). Do tego dochodzi rozbudowany system rozwijania Potworków. Każdego potworka, którego wyklujemy z jaja, możemy trenować, zwiększać jego poziom, a także modyfikować genetycznie za pomocą rytuału łączenia (Rite of Channeling) – czyli przenosić umiejętności z jednego Potworka na innego. W Monster Hunter Stories 3 system ten zdaje się jeszcze głębszy.
Nowe Potworki z podwójnym żywiołem czy specjalnymi cechami (zdobyte dzięki odbudowie środowiska) otwierają nowe możliwości kombinacji genów. Już teraz planuję, jak połączyć np. ognistego Rathalosa z elektrycznym Rey Dau, by stworzyć smoka władającego dwoma żywiołami – a możliwości jest naprawdę sporo. Gra nagradza eksperymentowanie: jeśli zainwestujemy czas w pozyskanie rzadkich jaj i odpowiednie krzyżowanie umiejętności, możemy otrzymać prawdziwe potwory mocy zdolne stawić czoła najtrudniejszym wyzwaniom. A że wyzwań nie brakuje – bossowie tacy jak Malzeno czy Arkveld z pewnością przetestują granice naszych strategii – to motywacja, by ciągle doskonalić drużynę, jest bardzo silna.
Ty druha we mnie masz
Wspomnę jeszcze o towarzyszach NPC – w trakcie przygody dołączają do nas różne postacie (np. wspomniana księżniczka Eleanor czy inni Strażnicy), a każda z nich ma własnego Potworka i specjalizację bojową. Sztuczna inteligencja sojuszników została poprawiona; zauważyłem, że partnerzy reagują mądrzej na sytuację na polu walki, np. lecząc nas w potrzebie lub celując w słabości przeciwnika, zamiast wykonywać przypadkowe akcje. Nowością są także Misje Poboczne towarzyszy (Side Stories), które pozwalają lepiej poznać historię naszych przyjaciół z drużyny. Każdy ważniejszy NPC ma swój wątek – osobną mini-przygodę – za którego ukończenie dostajemy nie tylko wgląd w jego przeszłość i motywacje, ale też konkretne nagrody: nowe umiejętności dla danego bohatera, wyjątkową broń lub nawet unikalnego Potworka do kolekcji. Bardzo podoba mi się to rozwiązanie, bo wzbogaca warstwę fabularną i czyni postacie drugoplanowe dużo ciekawszymi. Zamiast być tylko tłem dla naszej historii, nasi kompani mają własne cele i problemy, którym możemy zaradzić. Dla fana jRPG-ów to prawdziwa gratka – Stories 3 zyskuje dzięki temu dodatkową głębię i poboczną zawartość na długie godziny.
Podsumowanie – czy warto czekać na Monster Hunter Stories 3?
Pierwsze wrażenia z Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection są u mnie jednoznacznie pozytywne – to przygoda, która wciągnęła mnie bez reszty i już teraz widzę, że twórcy sprostali oczekiwaniom fanów. Gra urzeka klimatem poważnej opowieści fantasy, zachwyca oprawą audiowizualną i rozwija znane mechaniki w przemyślany sposób, dając nam najpełniejszą odsłonę serii Stories. Nic dziwnego, że społeczność graczy przyjęła zapowiedzi tej części z takim entuzjazmem – Capcom dostarczył dokładnie to, o co prosiliśmy: większy świat, więcej ukochanych potworów, głębszą fabułę i usprawnienia gameplayu we wszystkich aspektach.
Na ten moment Twisted Reflection zapowiada się na spełnienie marzeń fanów Monster Hunter Stories. Jako osoba, która spędziła dziesiątki godzin przy poprzednich częściach, czuję ogromną satysfakcję widząc, w jakim kierunku poszła ta gra – to ewolucja w niemal każdym aspekcie, a jednocześnie zachowanie tej magii przygody i więzi z potworami, za którą pokochaliśmy tę serię. Już teraz bawię się wyśmienicie, a to przecież dopiero początek. Szykuje się hit!
Za kod do wersji przedpremierowej na PS5 dziękuję firmie Cenega!
