Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection rozwija pomysły znane z poprzednich odsłon i jednocześnie wyraźnie dojrzewa jako RPG. Nowa historia, większy świat i bardziej rozbudowany system walki sprawiają, że ta przygoda wciąga na długie godziny.
Już od pierwszych minut Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection czuć, że mamy do czynienia z dojrzalszą, niż dotychczas, odsłoną serii – tak w narracji, jak i w rozgrywce. Capcom najwyraźniej postanowił wyciągnąć wnioski z poprzednich części i dostarczyć przygodę, która nie tylko spełni oczekiwania weteranów, ale też może zaskoczyć tych, którzy dotąd patrzyli na tę spin-offową serię z przymrużeniem oka. Jak wypada najnowsza część?
Monster Hunter Stories 3 wreszcie dorasta
Historia skupia się na konflikcie dwóch królestw – Azurii i Vermeil – stojących w obliczu katastrofy ekologicznej zwanej Kryształowym Skażeniem. Wcielamy się w młodego następcę tronu Azurii, który równocześnie pełni funkcję kapitana Strażników (organizacji chroniącej potwory i równowagę natury). Los sprawia, że nasz bohater musi sprzymierzyć się z księżniczką wrogiego królestwa, Eleanor, aby wspólnie stawić czoła nadciągającemu zagrożeniu. Tłem wydarzeń jest widmo wojny między narodami oraz osobisty cień zdrady – protagonista nosi piętno dziecka uznanej za zdrajczynię królowej.
Sprawdź też: Premiery gier. W co warto zagrać w tym roku?
Tak zarysowana intryga od razu nadaje opowieści poważniejszy ton. Twisted Reflection nie boi się poruszać tematów wojny, ofiary i odpowiedzialności za innych. Narracja jest wyraźnie mroczniejsza i bardziej dojrzała niż w poprzednich częściach, ale nie traci przy tym serca. Bohaterowie są pełnokrwiści i sympatyczni – odważni Strażnicy, którzy zamiast polować na potwory, starają się je chronić, każą nam szybko zaangażować się w ich losy. Sceny przerywnikowe zrealizowano z kinowym rozmachem; dynamiczne ujęcia i doskonała reżyseria sprawiają, że miałem wrażenie uczestnictwa w interaktywnym filmie anime. Tutaj każda rozmowa i wydarzenie mają ciężar i znaczenie, a jednocześnie nie brak chwil lżejszych czy humorystycznych, które równoważą poważny klimat.
Świat, z którego bije życie
Świat Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection zachwyca bogactwem i spójnością. To nadal kolorowa, fantastyczna kraina znana fanom Monster Hunter, lecz oglądana z nowej perspektywy – nie łowcy, a opiekuna potworów. Podczas podróży czuć na każdym kroku, że stawka jest wysoka – zarażone kryształami ekosystemy zamierają, a my faktycznie widzimy efekty tej zagłady w terenie. Krajobrazy, choć malownicze, kryją w sobie ślady katastrofy ekologicznej – połacie skamieniałych drzew, zwierzęta, które wyginęły na danych obszarach, dziwne świecące pęknięcia ziemi. Ten świat żyje i reaguje na nasze poczynania.
Jednym z centralnych elementów rozgrywki stała się restauracja siedlisk – nowy mechanizm, który rewelacyjnie łączy się z fabułą. Każda kraina podzielona jest na kilka regionów cierpiących z powodu obecności Feralnych Potworów opętanych kryształowym szałem. Gdy wytropimy i pokonamy takiego potężnego osobnika, możemy założyć obóz i rozpocząć mozolny proces przywracania naturze równowagi. Polega to na wypuszczaniu na wolność odchowanych przez nas potworów, oczyszczaniu terenów i dbaniu o to, by zagrożone gatunki znów się rozmnożyły.
Każde takie działanie podnosi rangę ekosystemu danego obszaru – widzimy, jak stopniowo powracają tam mniejsze stworzenia, roślinność odżywa, a niebo jaśnieje czystszym blaskiem. To niezwykle satysfakcjonująca pętla rozgrywki: po raz pierwszy w grze z uniwersum Monster Hunter miałem realne poczucie, że chronię świat, zamiast tylko go przemierzać lub eksploatować. Co ważne, nie jest to tylko kosmetyka – odbudowa siedlisk daje wymierne korzyści. Wraz ze wzrostem rangi ekosystemu łatwiej natrafić na rzadkie potwory i ich jaja, pojawiają się nowe podgatunki, a nawet odmieńce (szczególnie potężne odmiany znane fanom głównej serii). Świat Twisted Reflection nagradza eksplorację i troskę o naturę w sposób, który idealnie współgra z przesłaniem opowieści.
Świat, który naprawdę reaguje na nasze działania
Eksploracja i projekt lokacji zostały wyraźnie usprawnione względem poprzedników. Mapy są większe i bardziej zróżnicowane – przemierzamy gęste, tropikalne dżungle, rozległe pustynne ruiny, ośnieżone szczyty gór i tajemnicze, podziemne jaskinie skrzące się od kryształów. Każda lokacja ma unikalny styl artystyczny i paletę barw, co sprawia, że kolejne regiony zapadają w pamięć. Projektanci zadbali o mnóstwo detali budujących klimat: w wioskach tętni życie codzienne mieszkańców, obozowiska Strażników są pełne narzędzi i notatek przyrodniczych, a stare świątynie Vermeil kryją inskrypcje opowiadające historię tego świata.
Chociaż grafika jest stylizowana, ma w sobie dużo piękna. Co ważne, świat nie jest pusty. Na każdym kroku natrafiamy na aktywności poboczne. Oprócz głównych misji związanych z fabułą i restauracją siedlisk, są też zadania poboczne zlecane przez NPC-ów, a wśród nich prawdziwe perełki. Wiele z nich to osobiste historie naszych towarzyszy z drużyny – okazja, by lepiej poznać ich przeszłość, motywacje i relacje z innymi. Takie misje potrafią wzruszyć lub rozbawić, a przede wszystkim pogłębiają więź gracza z drużyną. Oczywiście zdarzają się i bardziej typowe zlecenia w stylu „przynieś 10 grzybów” czy „pokonaj określoną bestię”, ale nawet one nie nużą, bo świetnie wpisują się w rytm eksploracji. Całość tworzy wrażenie świata, w którym zawsze jest co robić – czy to podążając wątkiem głównym, czy schodząc z utartej ścieżki w poszukiwaniu przygód.
Walka, która w końcu daje więcej swobody
System walki to kolejny element, w którym Twisted Reflection błyszczy. Podstawy pozostały znane – turowe starcia wykorzystujące mechanikę trójpodziału ataków (siła, technika, szybkość) niczym gra w kamień-papier-nożyce. Nadal kluczowe jest rozpracowanie schematów ataku potwora i odpowiednie reagowanie doborem kontrującego typu ciosu. Natomiast to, co Capcom zrobił na tych solidnych fundamentach, zasługuje na pochwałę. Walki są teraz bardziej dynamiczne i wymagające strategii dzięki kilku nowym systemom.
Po pierwsze, w grze pojawiają się wspomniane Dzikie Potwory z kryształami na ciele. Te kryształy dają im nieprzewidywalne, chaotyczne moce – mogą na przykład w środku walki zmienić styl ataku albo uodpornić się na dotychczasowe słabości. Zamiast jednak czynić walkę frustrującą, mechanika ta zmusza do uważniejszej obserwacji przeciwnika i dodaje ekscytującej niepewności. Co więcej, takie starcia wprowadzają element znany z głównej serii: niszczenie części ciała potwora.
Jeśli bestia ma kryształ na ogonie czy skrzydłach, możemy skupić ataki właśnie tam, by go rozbić – to osłabi przeciwnika, przerwie jego mordercze kombo lub uniemożliwi użycie danej zdolności. Takie taktyczne podejście do turowych potyczek daje mnóstwo satysfakcji, przypominając polowanie rodem z klasycznego Monster Hunter, ale rozegrane w systemie JRPG. Po drugie, dochodzi nowy wskaźnik Wywerniej Duszy, pojawiający się pod paskiem zdrowia wroga.
Gdy zadajemy obrażenia i wykonujemy udane kontry, pasek ten stopniowo się zapełnia, a jednocześnie osłabia wolę walki potwora. Kiedy uda się go całkowicie opróżnić – potwór wpada w stan oszołomienia, co otwiera drogę do widowiskowego finiszera drużynowego zwanego Atakiem Synchronicznym. To skoordynowany atak całej naszej ekipy (jeździec, Potworki i często towarzyszący nam bohaterowie niezależni), okraszony przepiękną, efektowną animacją. Za każdym razem, gdy udało mi się go wyprowadzić, uśmiechałem się szeroko – to nagroda za dobrą grę i moment, w którym czuć pełną synergię zespołu.
Jest dużo czytelniej!
Podczas bitew doceniłem również usprawnienia w obsłudze i interfejsie. Zmiana broni w trakcie tury, używanie przedmiotów czy podmiana potworówi jest teraz błyskawiczna i intuicyjna – interfejs został uproszczony i czytelny, dzięki czemu całą uwagę można skupić na taktyce. Arsenał broni naszego bohatera został poszerzony o nowe typy znane z głównej serii – pojawia się np. Long Sword (katana) obok dotychczasowych wielkich mieczy, młotów czy łuków. Każda broń ma unikalne umiejętności i sprawdza się lepiej na inne sytuacje, więc zachęca to do eksperymentowania.
Co ważne, różne bronie mają także różną skuteczność przeciw konkretnym częściom ciała potwora (np. młot lepiej rozbije pancerz, a ostrze szybciej odetnie ogon), co dodaje kolejną warstwę głębi do systemu walki. Całość zachowuje przy tym przystępność – nowicjusze szybko załapią podstawy, a gra stopniowo wprowadza nowe mechaniki. Mimo to, wyzwanie z czasem rośnie solidnie. Szczególnie potyczki z bossami i rzadkimi odmianami potworów potrafią zmusić do myślenia i wykorzystania wszystkich dostępnych opcji. Kilka razy zdarzyło mi się przegrać starcie, bo zlekceważyłem sygnały, że przeciwnik zmienia taktykę – Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection uczy na błędach i nagradza za bystrość. To zdecydowanie najbardziej wymagająca część serii Stories, ale w pozytywnym sensie: pokonanie trudnego wroga daje dużą frajdę, a dzięki dobrze zaprojektowanemu systemowi zawsze wiemy, co mogliśmy zrobić lepiej.
Potworki, geny i drużyna marzeń
Równie ważnym elementem gry, obok fabuły i walk, jest kolekcjonowanie i ulepszanie naszych ukochanych potworków. Ta mechanika, za którą fani pokochali poprzednie odsłony, w Twisted Reflection jest jeszcze bogatsza. Zaczynamy tradycyjnie od polowania na jaja w gniazdach potworów. Dreszczyk emocji przy wynoszeniu jaja tuż sprzed nosa rozwścieczonego Rathiana czy Nargacugi jest wciąż obecny i działa na gracza tak samo dobrze, jak dawniej.
Nowością jest jednak wspomniany wyżej wpływ odbudowy ekosystemów na naszą hodowlę: dzięki przywróceniu równowagi w regionie możemy odblokować dostęp do gatunków uznanych za wymarłe lub niezwykle rzadkie. Przykładowo, oczyszczenie dżungli z kryształowej zarazy może sprawić, że w okolicy znów pojawią się Pukei-Pukei, a z czasem nawet ich jadowite podgatunki, których normalnie próżno by szukać. Wypuszczenie na wolność wystarczającej liczby danego gatunku potrafi z kolei skutkować pojawieniem się jego subgatunków i odmieńców – ekosystem odradza się pełnią życia.
Czułem autentyczną dumę, gdy po wielu staraniach ujrzałem, jak nad odnowionym mokradłem unosi się para majestatycznych Paolum, podczas gdy wcześniej panowała tam martwa cisza. Oczywiście, te zmiany środowiska przekładają się bezpośrednio na rozgrywkę: im zdrowszy ekosystem, tym cenniejsze jaja znajdziemy w gniazdach (częściej trafiają się złote, z potężnymi genami), a wyklute Potworki mogą posiadać unikatowe cechy. Pojawiły się nawet Potworki dwużywiołowe, które łączą w sobie moce dwóch różnych elementów – takie stworki są prawdziwymi asami w rękawie i dają przewagę w walce, bo potrafią np. władać jednocześnie ogniem i błyskawicami.
System genów i rytuału przekazywania (czyli przenoszenia genów z jednego potwora na innego, znany z poprzednich części) powraca w ulepszonej formie. Teraz interfejs zarządzania genami jest przejrzystszy, a sama czynność łatwiejsza do zrozumienia dzięki lepszemu opisowi efektów. Nic nie stoi na przeszkodzie, by stworzyć sobie wymarzonego potworka, który np. od smoka Rathalosa nauczył się zionięcia ogniem, od wytrzymałego Barrotha przejął zdolność twardej skóry, a od Zinogre – atak błyskawicą. Kombinacji jest mnóstwo i spędziłem długie godziny, doskonaląc moją drużynę potworów. Co ważne, gra motywuje do eksperymentów – nawet jeśli nie jesteśmy fanami grzebania w statystykach, same Potworki zdobywają poziomy i uczą się nowych umiejętności naturalnie wraz z postępami fabuły.
Nie taki ten Monster Hunter straszny!
Balans między głębią dla wymagających a przystępnością dla casualowych graczy jest tu dobrze zachowany. Sam nasz bohater również się rozwija – w klasyczny sposób zbiera doświadczenie i awansuje na kolejne poziomy, zwiększając statystyki. Jednak równie istotny jest ekwipunek, który wzorem głównej serii MH tworzymy z materiałów zebranych od pokonanych potworów. Powrót do obozu z nowymi trofeami i wykucie zbroi z pancerza Tigrexa lub ostrza z szpona Bazelgeusa daje mnóstwo satysfakcji. Ekwipunek zmienia wygląd postaci, więc fani personalizacji mogą przebierać w setkach elementów – od rycerskich zbroi po barwne stroje nawiązujące do kultury miejscowych plemion. Zdobywanie nowych części uzbrojenia nie jest jednak celem samym w sobie – twórcy zadbali, byśmy przede wszystkim czuli, że wzrastamy w siłę wraz z Potworkami i że więź z nimi jest najważniejsza. Kilka momentów w fabule wręcz podkreśla tę więź, co nadaje rozwojowi drużyny emocjonalnego wydźwięku. Gdy mój partner Rathalos ewoluował i odblokował swój pełny potencjał fabularny (bez spoilerów – powiem tylko, że było to znaczące wydarzenie), poczułem prawdziwą dumę, jakbym wychował go od małego smoka do potężnego opiekuna niebios.
Jedna z najładniejszych gier w uniwersum Monster Hunter
Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection to prawdziwa uczta dla zmysłów. Gra działa na silniku nowej generacji i widać to na każdym kroku – grafika jest prześliczna, zachowując styl kreskówkowo-anime znany z Stories 2, ale dopracowany w najmniejszych szczegółach. Postaci mają bogatszą mimikę i animację niż kiedykolwiek, ich stroje i zbroje pełne są drobnych ornamentów, a włosy i futra potworów poruszają się naturalnie na wietrze. Każdy potwór w grze został wymodelowany z miłością i dbałością o zgodność z oryginałem z głównej serii.
Do tego dochodzą efekty cząsteczkowe – iskrzące odłamki kryształów, płomienie, mgły i błyskawice w czasie walk wyglądają imponująco, zwłaszcza gdy oglądamy je w dynamicznych kinowych ujęciach ataków specjalnych. Na PlayStation 5 Pro gra śmiga w wysokiej rozdzielczości i płynności. Miałem do wyboru tryb jakości, wydajności i zbalansowany – ostatecznie zdecydowałem się na maksymalną jakość i ani razu nie odnotowałem spadków animacji.
Monster Hunter Stories 3 wygląda wręcz jak animowany film od topowego studia – kolory są żywe, kontrast świetny, a projekt artystyczny sprawia, że praktycznie każda klatka mogłaby posłużyć za tapetę. Szczególnie ujęcia podczas ataku synchronicznego czy ataków więzi zapierają dech: kamera wiruje wokół naszej postaci dosiadającej potworki, tło rozmywa się w pędzie, a na ekranie eksplodują efekty specjalne rodem z anime akcji. Mimo tej widowiskowości, interfejs pozostaje przejrzysty, a gra pozwala skupić się na tym, co ważne.
Na osobny akapit zasługuje udźwiękowienie. Ścieżka dźwiękowa Twisted Reflection to majstersztyk, który idealnie buduje nastrój każdej sceny. Kompozytorzy sięgnęli po bogate aranżacje orkiestrowe okraszone etnicznymi motywami, co pasuje do klimatu dwóch królestw i ich odmiennych kultur. Motyw przewodni gry – melodia, która przewija się w ważnych momentach fabuły – jest piękny i melancholijny; jeszcze długo po wyłączeniu konsoli nuciłem go pod nosem. W trakcie eksploracji słyszymy spokojniejsze, atmosferyczne utwory: w puszczy pobrzmiewają odgłosy fletni i śpiew ptaków wplecione w muzykę, na pustyni przygrywają dynamiczne bębny podkreślające ogrom przestrzeni, a w miastach czeka na nas festiwal instrumentów lokalnych (w stolicy Azurii słychać inspiracje śródziemnomorskie, podczas gdy Vermeil brzmi bardziej orientalnie).
Gdy jednak dochodzi do starcia, orkiestra uderza w napięte tony – klasyczny motyw bitwy z serii Monster Hunter został tutaj zaaranżowany na nowo i za każdym razem podnosił mi ciśnienie w najlepszy sposób. Dopełnieniem muzyki są efekty dźwiękowe – ryk potworów jest przerażająco realistyczny (polecam grać na dobrych głośnikach lub słuchawkach – ryk Rajanga naprawdę słychać w kościach!), odgłosy uderzeń czy magicznych ataków mają odpowiednią moc. Miłym akcentem jest pełne udźwiękowienie dialogów kluczowych postaci – aktorzy zarówno w japońskiej, jak i angielskiej wersji językowej spisali się świetnie, nadając bohaterom charakteru. Zwłaszcza głos naszej postaci (młodego Strażnika) i Eleanor zapadają w pamięć, niosąc emocje podczas ważnych scen. Polskiej wersji językowej co prawda brak, ale gra posiada polskie napisy – tłumaczenie jest porządne i zrozumiałe.
Jak trójka wypada względem poprzedniczek?
Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection to krok milowy dla cyklu Stories. Naprawdę trudno nie zauważyć, jak wiele usprawnień wprowadzono. Fabuła zyskała na głębi i powadze, oferując historię, która spokojnie mogłaby się obronić jako pełnoprawny scenariusz z dużego JRPG, a nie tylko pretekst do łapania potworków. Klimat stał się poważniejszy, dojrzalszy – to już nie jest baśń o nastolatkach ratujących świat przy pomocy magicznej przyjaźni, lecz opowieść o młodych dorosłych dźwigających brzemię decyzji swoich przodków i starających się naprawić błędy poprzedników.
Oczywiście nadal obecne są wartości takie jak przyjaźń, zaufanie między ludźmi a potworami czy nadzieja, ale podane w bardziej stonowany, dojrzalszy sposób. Rozgrywka natomiast rozwinęła skrzydła – dosłownie i w przenośni. Mechanika walki zachowała intuicyjność, a jednocześnie wzbogaciła się o elementy typowe dla głównej serii (rozbijanie części, zarządzanie zasobami w trakcie dłuższych walk) i zupełnie nowe pomysły (Ataki synchroniczne, Dzikie Potwory z kryształami). Dzięki temu Twisted Reflection potrafi zaskoczyć nawet fanów, którym wydawało się, że znają ten system na wylot. Rozwijanie potworków nigdy nie było tak satysfakcjonujące – wprowadzenie dwużywiołowych odmian i rozbudowanie systemu genów sprawia, że zabawa w tworzenie perfekcyjnego zespołu wciąga na dziesiątki godzin. Restauracja siedlisk to natomiast game-changer dla całej serii – pierwszy raz w historii czułem, że moje działania w świecie gry mają realny wpływ na jego wygląd i na gameplay. To coś, czego brakowało poprzednim częściom, które momentami bywały zbyt liniowe lub oderwane od ekosystemu znanego z głównego Monster Hunter. Teraz spin-off naprawdę nazywa się Monster Hunter nie tylko z nazwy – czuć ducha polowania, ale w odmiennej, pokojowej formie.
Ale czy długa ta przygoda?
Monster Hunter Stories 3 okazało się produkcją bardzo obszerną. Sam główny wątek zajął mi około 50 godzin, przy czym dość skrupulatnie wykonywałem poboczne aktywności i eksplorowałem każdy zakątek mapy. Gracze pędzący prosto przed siebie pewnie skończą trochę szybciej, ale uważam, że nie warto się spieszyć – gra nagradza dokładność i ciekawość. Po napisach końcowych okazało się zresztą, że to nie koniec zabawy. Twórcy przygotowali bogaty endgame, w którym pojawiają się nowe wyzwania: od odblokowania ostatnich, najtrudniejszych zleceń (w tym starć z legendarnymi potworami dla prawdziwych twardzieli), przez specjalne turnieje walk, aż po tryb sieciowej kooperacji i rywalizacji dla tych, którzy chcą sprawdzić swoje drużyny potworków przeciw innym graczom.
Zakończenie fabuły samo w sobie dało mi dużą satysfakcję – finałowa bitwa była emocjonująca i efektowna, a epilog domknął najważniejsze wątki pozostawiając mnie z poczuciem dobrze spędzonego czasu. Bez obaw – nie zdradzę szczegółów, ale powiem, że twórcy znaleźli idealny balans między słodko-gorzkim zakończeniem a pozostawieniem iskierki nadziei. To nie jest banalny happy end, raczej mądre przesłanie o współpracy i odbudowie świata, które zostawia ciepłe uczucie. Gdy pojawiły się napisy końcowe, złapałem się na tym, że aż szkoda mi rozstawać się z ekipą Strażników i ich potworki. Na szczęście, gra pozwala kontynuować rozgrywkę po głównym finale, więc mogłem dalej odbudowywać pozostałe siedliska, łapać brakujące potwory i po prostu cieszyć się światem Azurii i Vermeil bez presji fabuły.
Czy warto zagrać w Monster Hunter Stories 3?
Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection to najlepsza odsłona serii Stories i jedna z najprzyjemniejszych gier RPG, w jakie miałem okazję zagrać w ostatnich latach. Capcom dostarczył tytuł dopracowany pod każdym względem: od wciągającej, emocjonującej fabuły, przez głęboki i satysfakcjonujący gameplay, aż po przepiękną oprawę i solidne wykonanie techniczne. Ta gra zdołała mnie kilkukrotnie zaskoczyć, wzruszyć i rozbudzić we mnie na nowo dziecięcą radość odkrywania nieznanych krain u boku wiernego potwora-przyjaciela.
Twisted Reflection pokazuje, że spin-off potrafi dorównać, a momentami nawet przebić główną serię, gdy tylko twórcy mają odwagę wyjść poza utarte schematy. Jako recenzent i jednocześnie fan, mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że przygoda ze Strażnikami i potworkami pochłonęła mnie bez reszty. Jeśli kochacie światy fantasy pełne niezwykłych stworzeń, jeśli lubicie strategię turową doprawioną akcją i piękną historię – nie przegapcie Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection. Dla mnie osobiście to już teraz mocny kandydat do gry roku i dowód na to, że czasem wystarczy trochę “skręcić w inną stronę” znanej serii, by osiągnąć prawdziwie błyskotliwy efekt. Wyruszcie więc w tę podróż bez wahania – gwarantuję, że nie będziecie chcieli zsiąść ze swojego potworka, nawet gdy kurz bitewny dawno opadnie. Smocza przygoda czeka!
Za kod do recenzji na PS5 dziękuję firmie CENEGA
Recenzja:
9
/
10
Plusy
Minusy
