Tomodachi Life: Living the Dream to jedna z tych gier, które na papierze brzmią absurdalnie prosto: tworzysz postacie Mii, wrzucasz je na wyspę i patrzysz, co się wydarzy. W praktyce to pełen dziwacznego uroku symulator codziennego chaosu, który potrafi rozbawić do łez, ale po czasie zaczyna też odsłaniać swoje powtarzalne mechanizmy.
Na powrót Tomodachi Life czekaliśmy długo. Oryginał z Nintendo 3DS był produkcją osobliwą nawet jak na standardy Nintendo – trochę symulatorem życia, trochę generatorem memów, trochę cyfrowym domkiem dla lalek, w którym lalki nagle zaczynały romansować, obrażać się, śnić głupoty i komentować rzeczywistość mechanicznymi głosami. Tomodachi Life: Living the Dream nie próbuje tego fundamentu wywracać. Zamiast tego bierze najbardziej charakterystyczne elementy serii i przenosi je na Switcha w większej, ładniejszej i bardziej kreatywnej formie.
To nadal nie jest klasyczny symulator pokroju The Sims. Nie zarządzamy tu życiem mieszkańców z chirurgiczną precyzją, nie planujemy im dnia godzina po godzinie i nie budujemy kariery od zera. Jesteśmy raczej opiekunem, reżyserem i widzem w jednym. Tworzymy obsadę, dekorujemy scenę, czasem lekko popychamy wydarzenia w wybranym kierunku, ale najzabawniejsze rzeczy dzieją się wtedy, gdy gra przestaje nas słuchać.
I właśnie w tym tkwi największa siła Living the Dream. To gra, która najwięcej daje wtedy, gdy pozwolimy jej być głupią.
Wyspa, na której nikt nie zachowuje się normalnie
Pierwsze godziny w Tomodachi Life: Living the Dream mają w sobie ten przyjemny efekt odkrywania zabawki, której zasad jeszcze do końca nie rozumiemy. Zakładamy wyspę, tworzymy pierwszych mieszkańców i szybko okazuje się, że każdy Mii zaczyna żyć własnym, lekko niepokojącym życiem. Jeden chce coś zjeść, drugi narzeka na samotność, trzeci wpada w konflikt, a czwarty nagle uznaje, że idealnym momentem na wyznanie miłości jest absolutnie najgorsza możliwa sytuacja.
Gra działa najlepiej jako mały, codzienny spektakl. Wchodzę na wyspę, sprawdzam, kto z kim rozmawia, kto się obraził, kto ma nową zachciankę i jakie głupoty pojawiły się w Mii News. Nie zawsze mam poczucie, że robię coś „ważnego” w klasycznym growym sensie, ale prawie zawsze dostaję jakąś anegdotę. A to w tej serii waluta cenniejsza niż jakikolwiek system progresji.
Najzabawniejsze jest to, że im bardziej absurdalną obsadę stworzymy, tym lepiej działa całość. Rodzina, znajomi, postacie z popkultury, zupełnie losowe twarze – Tomodachi Life zachęca, żeby mieszać je bez opamiętania. Gdy gra zaczyna łączyć te persony w przyjaźnie, konflikty i romanse, powstaje coś pomiędzy operą mydlaną a snem po zbyt długim scrollowaniu internetu.
Kreator Mii to serce całej gry
Największy postęp względem starszych odsłon czuć w kreatorze postaci. Living the Dream pozwala dłubać przy Mii z dużo większą swobodą. Można dopracowywać wygląd, osobowość, głos, preferencje, relacje i drobne cechy, które później wpływają na zachowanie mieszkańców. To nie jest może edytor tak rozbudowany jak w największych sandboksach, ale ma coś, czego często brakuje bardziej realistycznym kreatorom – natychmiastowy komediowy potencjał.
Wystarczy lekko przesadzić z oczami, dobrać nietrafiony głos albo dorzucić dziwny element twarzy, żeby postać zaczęła wyglądać jak ktoś, kto uciekł z rodzinnego albumu po spotkaniu z kreskówką. I to jest komplement. Ta gra nie próbuje być elegancka. Ona chce, żebyśmy tworzyli dziwactwa, które potem będą przeżywały jeszcze dziwniejsze historie. W moim przypadku np. Sabrina Carpenter wiąże się z Kazuma Kiryu z serii Yakuza, a Max Verstappen jest ich dzieckiem. Zelda kumpluje się z Frieren, a Peter uwielbia sonicociasto, które stworzyłem. Piękne!
Sprawdź też: Premiery gier. W co warto zagrać w tym roku?
Świetnie wypada też większy nacisk na personalizację świata. Ubrania, wnętrza, elementy wyspy, drobne przedmioty i projekty tworzone przez gracza sprawiają, że po kilku godzinach zaczynamy czuć, że to naprawdę „nasza” wyspa. Nie chodzi tylko o funkcjonalność. Chodzi o to, że każdy głupi detal może później stać się częścią żartu.
Nie wszystko jest jednak idealne. Rysowanie i bardziej precyzyjne projektowanie potrafi być niewygodne, szczególnie gdy próbujemy stworzyć coś dokładniejszego. Brakuje tu naturalności stylusa z czasów 3DS-a. Da się przyzwyczaić, ale przy bardziej ambitnych projektach sterowanie przypomina momentami próbę rysowania markerem na kartce leżącej na jadącym autobusie. Oczywiście można dokupić sobie specjalny pen, który ułatwi nam tworzenie, ale to raczej wyłącznie dla największych zajawkowiczów.
Najlepsze momenty powstają bez naszej kontroli
Tomodachi Life: Living the Dream ma odwagę być grą o ograniczonej kontroli. To może brzmieć jak wada, ale w praktyce jest fundamentem całego uroku. Nie sterujemy mieszkańcami bezpośrednio. Nie każemy im robić dokładnie tego, co chcemy. Możemy im pomagać, przenosić ich, dawać prezenty, podsuwać tematy rozmów, karmić, ubierać i próbować wpływać na relacje. Ale ostatecznie Mii i tak często robią po swojemu.
Dzięki temu gra potrafi zaskakiwać w sposób, którego nie dałoby się łatwo zaprojektować w bardziej sztywnym symulatorze. Gdy dwie postacie zaczynają się przyjaźnić, czujemy lekką satysfakcję. Gdy dochodzi do kłótni, mamy powód do interwencji. Gdy ktoś wyznaje uczucia komuś kompletnie niedorzecznemu, gra zaczyna działać jak najlepszy generator absurdalnych historii.
To nie jest głęboka symulacja psychologiczna, a raczej wielki automat do produkowania scenek, gagów i drobnych dramatów. Ale automat działa zaskakująco dobrze, bo opiera się na jednej prostej zasadzie: im więcej własnej kreatywności włożymy na początku, tym więcej śmiechu gra odda później.
Codzienna rutyn – świetna w krótkich sesjach, słabsza w maratonach
Living the Dream wyraźnie projektowano z myślą o regularnych, krótkich wizytach. Najlepiej wypada wtedy, gdy odpalamy grę na kilkanaście lub kilkadziesiąt minut, sprawdzamy nowe wydarzenia, robimy zakupy, spełniamy prośby mieszkańców i odkładamy konsolę do następnego dnia. Sklepy, fontanna życzeń, newsy, prośby Mii i drobne odblokowania tworzą rytm podobny do gier działających według realnego czasu.
Problem pojawia się wtedy, gdy próbujemy grać długo bez przerwy. Po kilku godzinach widać, że wiele aktywności zaczyna się zapętlać. Mieszkańcy proszą o podobne rzeczy, minigry nie zawsze mają dość mięsa, a kolejne interakcje potrafią przypominać wariacje na znane już motywy. Gra nadal bywa zabawna, ale traci impet, gdy wyciśniemy z niej za dużo naraz.
To produkcja, która bardziej przypomina codzienny serial komediowy niż film do obejrzenia jednym ciągiem. Jeden odcinek dziennie? Świetnie. Cały sezon bez przerwy? Wtedy zaczynają wychodzić szwy.
Wyspa mogłaby dawać więcej swobody
Rozbudowa wyspy to jeden z elementów, przy których czułem lekki niedosyt. Z jednej strony miło patrzeć, jak nasza społeczność się rozwija, pojawiają się nowe miejsca, sklepy i atrakcje. Z drugiej – możliwości budowania i organizowania przestrzeni są bardziej ograniczone, niż sugeruje sam pomysł gry o własnej, dziwacznej wyspie pełnej autorskich postaci.
Nie chodzi o to, że brakuje tu zawartości. Raczej o to, że Living the Dream aż prosi się o jeszcze więcej interaktywnych miejsc, jeszcze więcej okazji do zderzania mieszkańców ze sobą i jeszcze więcej systemów, które podkręcałyby społeczne domino. Kiedy gra pokazuje, jak dobrze potrafi generować chaos, naturalnie chce się mieć więcej narzędzi do jego wywoływania.
Szkoda też ograniczeń w dzieleniu się zawartością. Przy tak kreatywnej grze aż chciałoby się łatwiej wymieniać projektami, Mii i pomysłami z innymi graczami. Lokalna wymiana jest miłym dodatkiem, ale w produkcji tak mocno stworzonej pod społecznościowe anegdoty brak pełniejszej integracji online jest odczuwalny.
Oprawa jest prosta, ale idealnie pasuje do tonu
Graficznie Tomodachi Life: Living the Dream nie próbuje nikomu udowadniać, że Switch potrafi jeszcze wycisnąć z siebie techniczne cuda. I dobrze. To kolorowa, czysta, kreskówkowa oprawa, która pasuje do Mii i ich nienaturalnie naturalnych zachowań. Wyspa wygląda przyjemnie, animacje są zabawnie przerysowane, a postacie zachowują ten lekko sztuczny, rozpoznawalny styl, bez którego seria straciłaby połowę osobowości.
Najważniejsze jest to, że całość ma bardzo czytelny charakter. Mii nadal mówią tymi dziwnymi, syntetycznymi głosami, nadal poruszają się w sposób, który trudno nazwać normalnym, i nadal potrafią wyglądać jednocześnie uroczo oraz przeklęcie. Living the Dream dobrze rozumie, że niezręczność jest częścią żartu.
Muzyka i dźwięki pełnią podobną funkcję. Są lekkie, proste, czasem niemal windziarskie, ale właśnie dzięki temu nie przeszkadzają w codziennej rutynie. To tło dla małych dramatów, a nie ścieżka dźwiękowa, która chce grać na pierwszym planie.
Dla kogo jest Tomodachi Life: Living the Dream?
To gra dla osób, które lubią tworzyć własne historyjki. Jeśli ktoś oczekuje klasycznej kampanii, jasnych celów, rozbudowanej ekonomii albo pełnej kontroli nad postaciami, szybko odbije się od tej formuły. Tomodachi Life nagradza ciekawość, cierpliwość i gotowość do śmiania się z rzeczy kompletnie głupich.
Najwięcej frajdy będą mieć gracze, którzy już na starcie wiedzą, kogo chcą wrzucić na wyspę. Znajomi z pracy? Rodzina? Bohaterowie filmów? Maskotka sklepu? Postać, która wygląda jak błąd systemu? Im dziwniejszy zestaw, tym lepiej. Ta gra jest paliwem dla wyobraźni, ale trzeba samemu dostarczyć iskrę.
Czy warto zagrać w Tomodachi Life: Living the Dream?
Tomodachi Life: Living the Dream to udany powrót jednej z najdziwniejszych serii Nintendo. Gra nie próbuje stać się wielkim, realistycznym symulatorem życia i bardzo dobrze, bo jej siła leży gdzie indziej. To uroczy, absurdalny i momentami rozbrajająco śmieszny generator codziennych historii, w którym Mii zamieniają się w obsadę prywatnego reality show.
Największe zalety to świetny kreator postaci, masa personalizacji, nieprzewidywalne relacje i humor, który wynika z samego działania systemów. Największe wady? Powtarzalność, ograniczona rozbudowa wyspy, niewygodne precyzyjne projektowanie oraz zbyt zachowawcze podejście do dzielenia się zawartością.
Mimo tych problemów trudno odmówić tej grze charakteru. Living the Dream nie jest produkcją dla każdego, ale jeśli złapiecie jej rytm, potrafi stać się codziennym rytuałem – takim, do którego wraca się nie po wielkie wyzwania, tylko po kolejną porcję dziwacznych plotek z własnej wyspy.
Za kod do gry na Nintendo Switch 2 dziękujemy Nintendo Polska!
Recenzja:
8
/
10
Plusy
Minusy
